"Son coma glaciares os barcos de aceiro" de Cynthia Menéndez, encandilou a tódalas lectoras e lector tanto pola temática como pola exposición dos feitos.O desmantelamento dos asteleiros e a repercusión nas familias dos obreiros, visto polos ollos dun neno que só podía "vivir" pero non compartir os seus sentimentos, sensibiliza a calquer lector.
O papel da nai e da avoa desde o seu silencio ,dino todo daquela situación. As reflexións vertidas ao longo da novela son dignas de publicitarse (felicidade/tristeza- da casa hai que sair limpo-gardar recordo impoluto-hai que vivilo todo...).
A linguaxe tan coidada, e propia dos personaxes,a exposición dos feitos tan correlacionados e a ternura do narrador, permite unha lectura fluída, amena e instructiva.
"O incendio " de Sara Vila , relata a vida dunha nena que vive a súa adolescencia a cabalo da paz da aldea da avoa que a coida e da cidade na que estuda, ata que a avoa necesita ser coidada.
Aparecen os traumas da soidade, das diferenzas sociais, do acoso, das necesidades educativas, do abandono rural e das perdas materiais e sentimentais.
É unha lectura fácil e con vocabulario ben adaptado ás situacións relatadas.
"Los últimos" de Paco Cerdá é unha crónica do despoblamento rural de determinadas zonas de España, que ben podía ser o reflexo de tódolos pobos.Non hai servizos porque non hai poboación, e non hai poboación porque non hai servizos.
Preséntase en capítulos según pobos, pero teñen a mesma estructura: datos reais, persoas que loitan pola supervivencia da poboación e conclusión da actualidade.
Está moi ben documentado, justificado e escrito.